Peentjestaart en Gemberwortel

Ingevroren zomer, uitgebloeide haringen,

zo zie ik Scheveningen en Den Haag:

veel westenwind, verregend strand, vrij

uitwaaien heel tot ‘daar, zie je wel, daar

aan toe’, gekruid met verlangen, straks

nasi-van-de-slager met rode kool en van

te voren soep slurpen van een rijstkorrels-

Chinees-porselein-lepel-als-een-scheepje.

“Pas op! Kijk uit! Het goeie goed kan stuk!”

Weer hoor ik Oma roepen, en onder aan

de trap het klingelbelletje verklappen dat 

de deur iemand heeft doorgelaten die ook

zonder touwtjetrekken binnenkomen kan.

Oom heeft lekkerbekjes meegenomen, die

we zomaar uit de hand eten boven vettige

rafelrandige Chinees-porseleinen kommen

van de soep nog, weet je wel. Dat smaakt

een beetje pinda’s-met-zaagsel – hoe heet

dat ook weer, Papa, waarom lach je nou? – 

over de rode kool, maar sla-met-suiker, ik

mag het niet zeggen, die lust ik niet.

Vla-met-yoghurt-en-appelemoes, straks

gaan de groten afwassen, mogen wij

lekker niet bijzijn, maar glas-in-lood

ruitjes in de deur geven vanuit de gang

een gekleurde blik op het doornemen

van de familie, voordat bij de thee,

ongetwijfeld veel te sterk getrokken,

‘zo lekker doorstoofd’, zegt Oma, maar

dat geeft zo’n vies bliesje langs de wand

van het lekker makkelijk om te vallen

rozenkopje op een wiebelevoetje op een

schoteltje dat niet past en waarvan je

het lepeltje al verloor op weg van tafel.

“Och-gut-och-guttegut, kind, kan ik

dan nooit wat aan je overlaten? Ga

alsjeblieft naar de serre, daar komen

de tantes al.” Tante Cor – met hoed – en 

tante Mien – met klepperend kunstgebit

en fascinerend gelispel. – ‘Bruintje Beer’

(de boekjes liggen, zoals bekend, geborgen

onder op de serretafel, naast oude

Margrieten, achter een afhangend tafelkleed)

weerhoudt ons niet van luistervinken

- wij jonkies houden ons muisjesstil.

Op de schoorsteenmantel tikt monter

de pendule, maakt ons slaperiger nog

dan het ruisen van de gasvlammen

in de kachel, het keteltje erop, want 

de oudjes zingzangen onbegrijpelijke 

woorden en verhalen, vreemde namen

als telkenmale weerkerend refrein.

Zo was het dus om bij mijn oma uit

logeren te zijn – het rook er vreemd:

naar thuis, of een heel ver land,

of misschien is dat wel hetzelfde.

Sanne Steers

(uit: "Revanche", gedichten, Uitgeverij Crux, Den Haag,1999)