Kunst - beeldend, performend, schrijvend

Woorden lijken soms zomaar tevoorschijn te komen uit iets waarvoor een beeld kennelijk de deur heeft opengezet.

Dat leverde jaren geleden in Adelaide, Australië, een ervaring op die me altijd is bijgebleven.

Ik zat op het terras van een kunstenaars- of dichterscafé. Op een gegeven moment ontstond daar min of meer uit het niets een soort uitdaging tussen mij en iemand anders.

We moesten allebei iets voordragen in onze eigen taal.

Een gedicht, een stukje vertelling, zoiets.

Om de beurt.

De ander moest telkens reageren met iets eigens dat voor zijn of haar gevoel aansloot op wat de vorige had voorgedragen.

Alleen was er één klein probleempje.

We verstonden elkaars taal niet.

Toch gingen we heen en weer.

De een droeg voor. De ander luisterde en antwoordde met een eigen tekst. Daarop kwam weer een antwoord. En zo nog een paar keer.

Pas daarna werd ons gevraagd in het Engels te vertellen waar onze verschillende teksten eigenlijk over gingen.

Dat was verbijsterend.

De stukken bleken inhoudelijk zó goed op elkaar aan te sluiten dat we het nauwelijks beter hadden kunnen afspreken als we elkaar vooraf precies hadden verteld wat we zouden gaan doen.

Er bleek ondertussen ook een man aan een tafel te zitten met een opnameapparaatje voor zich.

Hij keek enigszins schaapachtig.

Eigenlijk, zei hij, had hij natuurlijk vooraf moeten vragen of hij ons mocht opnemen.

Dat had hij niet gedaan.

Of we er alsnog mee akkoord konden gaan?

Hij deed onderzoek naar de vraag of er misschien onder taal iets zit dat veel ouder is dan onze afzonderlijke talen en dat met mensen mee de wereld over is gegaan.

Ik weet niet of ons merkwaardige gesprek in Adelaide zijn wetenschappelijke vraag ooit heeft helpen beantwoorden.

Maar het heeft mij wel iets laten ervaren wat ik daarna nooit meer helemaal ben vergeten.

Soms lijkt taal meer te vertellen dan alleen de betekenis van de woorden.