ZORG LUXE? DE KETTING BREEKT ALS DE ZWAKSTE SCHAKEL HET BEGEEFT

Of zorg verstrekken op het huidige niveau "te luxe" is en het allemaal wel wat minder kan, omdat dat "nodig" is om de financiële druk op de maatschappij te ontlasten, was de vraag.

Hierin speelt de kwestie van fatsoen en respect voor de oude(re) mensen, die door hun werken en sparen het (nu afkalvende) niveau van welvaart hebben opgebouwd. Of je daar rekening mee wilt houden of niet. Hierin speelt ook de kwestie van respect en mededogen voor de zwakkere, zieke, kwetsbare medemensen die zelf ook liever gezond en sterk zouden zijn, in plaats van slachtoffer.

Maar voor wie daar geen boodschap aan heeft, speelt nog altijd het belang van niet te kortzichtig alleen naar een enkel aspect willen kijken, maar zorgen dat het grote geheel niet uit het oog wordt verloren. 

De Filosofie van de Keukenstoel: ga er eens rustig voor zitten en bedenk wat de mogelijke (waarschijnlijke) consequenties zijn als je je eerste impulsen volgt.

In dit geval: verzorgingstehuizen sluiten; mensen met psychiatrische aandoeningen terugwerpen op zichzelf; mensen die met pgb de regie over eigen leven kunnen houden, die pgb (en daarmee hun overeind in het leven kunnen blijven) ontnemen; veronderstellen dat "mantelzorg" de gaten op kan vullen.

Er zijn op dit moment niet genoeg banen om iedere werkwillige van werk te kunnen voorzien. Dus verzorgingstehuizen sluiten betekent: mensen op straat zetten die vervolgens geen nieuw werk kunnen krijgen. Dat betekent voor de overheid slechts een beperkte bezuiniging: geen 100% loonkosten, maar 70 à 80% uitkering. Een uitgavenpost waartegenover geen "nuttige opbrengst" staat.

Mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen aan hun lot overlaten, dat levert niet alleen overlast en een te zware zorglast en verantwoordelijkheid op voor buren en familieleden (waardoor die er aan onderdoor kunnen gaan: ziekteuitval mbt hun werk), maar ook maatschappelijke kosten van te verwachten criminaliteit (uit angst voor de omgeving gewelddadig worden bv). Kosten voor de maatschappij! Hogere kosten dan bij adequate opvang en begeleiding.

Mensen die nu met pgb kunnen functioneren, sommigen met baan (zij die bv hulp bij aankleden ed nodig hebben) en anderen zonder baan (bv omdat het ze al moeite genoeg kost om voor zichzelf te zorgen en het besef van tijd niet kwijt te raken): zij zouden allemaal afhankelijk zijn van mantelzorgers, die naast hun werk alleen het hoogstnodige voor deze groep van zwakke en kwetsbare mensen zou kunnen doen. Zodat die kwetsbaren op het randje gaan leven en op geen enkele manier meer ruimte hebben om op hun manier iets nuttigs voor de maatschappij te leveren.

Als zelfs de zwakkeren die tot nog toe met hulp van pgb een baan konden hebben, die "luxe" niet meer kunnen houden (bij gebrek aan ondersteuning door wegvallen van pgb), dan komen er banen vrij. Maar deze mensen zelf vallen terug op een uitkering: kost de overheid geld.

Degenen die zorg boden – veelal beroepshalve – en vanuit toch een zeker idealisme genoegen namen met het lage uurtarief dat mensen hen vanuit hun pgb konden betalen, die raken nu hun werk kwijt. Dat betekent voor de overheid: uitkeringen betalen!

De mantelzorgers, die de zorgverleners moeten vervangen, trekken het niet, ook de sterken niet, en raken burnout en in de ziektewet.

Dat is duur voor bedrijven, die daardoor in moeten krimpen: minder banen. Nog meer uitkeringen.

De overheid betaalt steeds meer aan uitkeringen, en steeds minder mensen kunnen er werk krijgen en houden. Mensen hebben steeds minder geld om uit te geven.

Dus: middenstanders en bedrijven krijgen het steeds moeilijker. Sluiten en zetten mensen op straat. Mensen die ook weer een uitkering nodig hebben, want werk is er steeds minder...

Zo wordt een spiraal naar beneden steeds sneller, gaat op een glijbaan lijken.

Een ketting is echt zo sterk als de zwakste schakel. 

In het dierenrijk wordt dat opgelost door die dieren van een kudde die "het niet meer trekken" buiten te sluiten, achter te laten om te sterven.

Dat is niet iets wat in de huidige maatschappij tot de mogelijkheden behoort.

Dus is versterking van de zwakste schakels de enige manier om te zorgen dat we er met zijn allen bovenop komen. En dus juist de zwakkeren en kwetsbaren ondersteunen en meenemen in de vaart.

Banen handhaven en creëren in de zorg, zowel "met werkgevers" (ouderen, psychiatrie), als ruimte voor zzp-ers die mensen met een pgb voor de voor hun individuele geval meest doeltreffende hulp kunnen voorzien (op de uren waarop zij die hulp nodig hebben, bv 's morgens heel vroeg in de kleren helpen opdat zo iemand op gewone tijd op diens werk kan zijn). 

Dat lijkt even geld te kosten, maar levert meer besparingen dan kosten: mensen die "productie" leveren voor het geld dat ze krijgen, ipv een uitkerring te ontvangen waar ze niets tegenover kunnen zetten.

Meer mensen aan het werk betekent minder kosten voor de overheid en meer inkomsten voor die mensen om uit te geven. Dus kunnen winkels en bedrijven omzet draaien, en mensen in dienst nemen. Dan begint een spiraal naar boven.

Maar de start daarvan, die gaat – zeker nu, na alle afbraak die al plaats heeft gevonden – niet vanzelf. Dat kost de sterken "kruim", want die zijn het beste in staat om de "sleepbootrol" op zich te nemen. Als juist de allersterksten een beroep op hun reserves doen, dan merken zij daar niet veel van, maar de maatschappij als geheel wèl. In positieve, opbouwende zin. Het is inmiddels luxe, een niet op te brengen luxe, om de rijken in de samenleving nog langer te ontzien in het bij elkaar houden van hun fortuin op Dagobert Duck achtige wijze.

Om de maatschappij er weer bovenop te helpen zullen de zwaksten gesteund moeten worden door de rijksten. 

Dat wil de VVD-ers cs niet horen, maar er niet naar luisteren zal ook hun eigen ondergang – samen met de maatschappij als geheel – betekenen. 

Als de zwakste schakel van de ketting breekt, ligt immers heel de ketting stuk...

... en dat, lieve kijkbuiskinderen, wisten zelfs onze heel erg verre voorouders al, gezien de vondsten van skeletten van zelfs Neanderthalers waaruit blijkt dat die verrassend goede medische zorg gehad moeten hebben om na (zware) ongevallen zo goed genezen te zijn dat ze nog een heel aantal jaren voortgeleefd hebben.

Dat heeft niet zonder hulp, therapie en verzorging kunnen gebeuren. Dat de overheid nu vooruitgang predikt, maar in wezen terug wil naar een primitiviteit van ver voor het stenen tijdperk, daar maak ik me zorgen over. Samen met alle andere idioterie die er plaatsvindt in een wereld die door kleuters 'geregeerd' lijkt te worden, die naar willekeur 'oorlogje spelen'. 

Gaat dit het einde worden van onze beschaving?