De pijn van oorlog

Heb jij dat nou ook?

Alweer een nieuw jaar, maar je

problemen wilden niet achterblijven,

zijn net als je verlangens gewoon

meegelopen 2020 binnen.

Samen met het vuurwerk, de herrie

- en de herinneringen die (alweer) bovenkomen

ook al wil je ze niet, duw je ze weg

leef je flink je leven van hier & nu & toekomst

Want ach, die oorlog, dat is al zó lang geleden

Je bent er van weggegaan, voor je kinderen

De pijn waar jij mee leeft, zie je in hen terug

Iets wat je al helemaal niet wilt

Voor hen wil je (wilde je altijd al)

een goede en gezonde toekomst,

vrijheid om te worden wie ze ten diepste zijn.

En nu zit je hier, verstijfd, trillend, voelt je oud

en jong tegelijk, want de tijd van toen gaat nooit over

En mislukt, een nul, want je kinderen

hebben niet waargemaakt wat jij voor hen wilde

waar je het allemaal voor hebt gedaan.

Zij hebben ook pijn, zeggen ze, zie je zelf ook

Zij zeggen dat hun pijn komt omdat jij

nooit sprak, er nooit gesproken mòcht worden

over wat jou heeft bezeerd en beschadigd

tot diep in je ziel: onmenselijk gruwelijke dingen

die je hebt ervaren en zien doen

door mensen die geen mensen meer leken

erger kwaad deden dan wilde dieren

in de oorlog die jou niet los wil laten

nog steeds in je binnenste woont

ook al ben je er van weg gegaan.

Moet je dan echt dat alles meenemen in je graf?

Je tijd uitzitten tot die tijd, je kinderen

zo min mogelijk tot last zijn?

Ieder jaar weer bang zijn voor vuurwerk

alles wat je niet mee wilt nemen

het nieuwe jaar in, alle herinneringen

en pijn, ieder jaar weer. Goede voornemens

om het nu niet meer te laten gebeuren

De oorlog te stoppen in jezelf, vrede vinden

Wat is het “geheim” om er nu

wel succesvol wat aan te doen?

Voor jezelf en je kinderen, de mensheid als geheel?

De kloof te overbruggen tussen ‘toen’ en ‘nu’?

Een brug te slaan naar je eigen vrede en gezondheid

en ………… Levensblijheid…….?