Levensblijheid

“... toen was geluk nog heel gewoon...” zegt een liedje over bouwvakkers op de steiger die zelf zingen. 

Ouders met als toekomstwens voor hun kind “... als hij / zij maar gelukkig wordt...”. 

Onderzoeken die uitpluizen of mensen na het winnen van een grote prijs gelukkig(er) zijn, en zo ja, hoe lang dat geluk beklijft. Iemand die in een rolstoel zit “invalide”, “gehandicapt” of ...”ongelukkig” noemen. 

Waar gaat dit over?

Wat is “geluk”? 

Wat is “levensblijheid”? 

Een rare filosofische vraag? Misschien wel, maar ook een heel erg praktische vraag. 

Uit onderzoeken is gebleken dat Nederlanders, en in het bijzonder Nederlandse kinderen, zich behoorlijk gelukkig voelen. Gelukkiger dan mensen uit veel andere landen.

Uit andere onderzoeken is gebleken dat mensen die iets fijns overkomt, of een succes behalen, zich gedurende vrij korte tijd gelukkiger voelen dan daarvoor. 

Maar ook dat mensen die iets naars overkomt, ziekte, ongeval, ontslag, financiële narigheid, een dip in hun geluksgevoel ervaren. Of zich ronduit doodongelukkig voelen. Maar dat ze zich na een jaar of twee net zo gelukkig voelen als voor die nare dingen.

En dat de ene mens een beduidend gelukkiger, tevredener levensinstelling heeft dan de ander. Na iets wat “geluk” of “ellende” bracht komen mensen na verloop van tijd weer uit op hun eigen “tevredenheidsniveau”.

Waar ze dus in sommige gevallen helemaal niet tevreden mee zijn. 

En waar ik niet tevreden mee ben? 

De woordjes “tevredenheidsniveau” en “geluksniveau”. 

Het een klinkt als het resultaat van een competitie, het ander als de grootte van je prijs in de levensloterij. Voor mijn gevoel gaat het om geen van beide. 

Het gaat om een levensinstelling die maakt dat je zo veel mogelijk veerkracht hebt, om het goede en het nare dat je overkomt in het leven op zo'n manier op te vangen, dat je in balans, in harmonie met jezelf blijft.

En om, als je toch uit balans geraakt bent, door levensomstandigheden van je innerlijke eigen (voet)stuk afgeslagen bent, om daar dan weer op te kunnen klauteren. 

Een levensinstelling die ik noem: LEVENSBLIJHEID.