Als de wereld in brand staat, waar vind je dan nog levensblijheid?

Overstromingen, droogte, branden. Oorlogen en onlusten. Machthebbers die vooral bezig lijken met geld, invloed en hun eigen positie. Mensen die zich zo machteloos voelen dat ze uit woede afbreken wat voor anderen van waarde is.

Je kunt er moedeloos van worden. Wat kun je daar als gewoon mens nu helemaal aan doen?

Mijn oma zong vaak:

‘Jezus zegt dat wij hier op aarde zijn om te zijn als lichtjes in het duister, gij in uw klein hoekje en ik in ’t mijn.’

Daar zit voor mij iets wezenlijks in.

Je hoeft niet de hele wereld te redden om iets te betekenen. Je hoeft niet overal invloed op te hebben om verschil te maken.

Je kunt luisteren naar iemand die zijn verhaal kwijt wil. Aandacht geven aan een mens die zich niet gezien voelt. Een dier met zorg behandelen. Iets laten groeien, iets herstellen, iemand laten lachen. Of gewoon even tijd maken voor een echt gesprek.

Het stormt buiten en het is koud. Dat doet me denken aan vorig jaar, rond deze tijd.

Mijn broer ontdekte toen een piepklein katje, bijna nog een baby, opgerold als een balletje tussen de houtblokken. Ze keek hem met felle oogjes aan, maar ontspande wat toen hij tegen haar begon te praten.

Hij nam wat houtblokken mee naar binnen, voor de open haard. En het kleine katje, dat niet langer in de kou hoefde te blijven.

Binnen kroop ze dicht tegen hem aan. Reuze gezellig, maar mijn broer begon te niezen en kreeg het benauwd. Allergie.

Hij zocht naar haar baasje en haar moeder, maar vond niemand. Ondertussen raakten ze steeds meer aan elkaar gehecht.

Bij mij thuis was een van onze twee katten ernstig ziek. De andere, zijn onafscheidelijke maatje, had het daar moeilijk mee. Zo kwam het kleine katje bij ons wonen.

Mijn broer vond het niet gemakkelijk om afscheid van haar te nemen. Tot hij zag hoe het kleine peuterkatje een vrolijk zusje werd voor onze twee grote jongenskatten.

Toen de zieke kater overleed, zorgden haar malle capriolen en plagerijtjes voor afleiding en plezier bij de achtergebleven kater.

Een klein katje dat eerst zelf hulp nodig had, bracht uiteindelijk weer wat vrolijkheid in een huis waar verdriet was.

Klein? Jazeker. Maar niet onbelangrijk.

Want mensen willen ertoe doen. Gehoord worden. Ervaren dat ze niet alleen staan en dat hun aanwezigheid verschil maakt. Dat ze niet hoeven te vechten om überhaupt mee te tellen.

Misschien begint een menselijker wereld wel precies daar: niet bij de vraag hoe we iedereen kunnen veranderen, maar bij de manier waarop we elkaar vandaag tegemoet treden.

Niet alles is daarmee opgelost. Maar er komt wel weer ruimte om te ademen. Om plezier te hebben. Om iets moois te zien. Om te leven.

Levensblijheid. Niet omdat er niets aan de hand is, maar omdat er, ook als de wereld in brand lijkt te staan, nog altijd iets goeds kan groeien. In jouw kleine hoekje. En in het mijne.

En soms begint dat gewoon met elkaar ontmoeten.