Een hartverwarmend boekje voor alles wat nog komen gaat

Ik kon nog niet eens schrijven.

Nou ja, letters natekenen kon ik wel. En dat deed ik dan ook, met grote ernst en een behoorlijk eigen opvatting over hoe letters zich op een bladzijde behoren te gedragen.

Maar ik had al een notitieboekje.

Een prachtig, hartvormig boekje, dat ik van mijn vader had gekregen voor mijn tweede of derde verjaardag. Hij vond het zo schattig.

Het was eigenlijk een poesiealbum.

Je weet wel, zo'n boekje waarin je vriendjes, vriendinnetjes en familieleden van die standaard poesiealbumversjes laat schrijven. Over rozen en viooltjes en vergeet-me-nietjes, en dat je altijd vriendinnetjes zult blijven.

Maar dat vond ik niks.

Het was mijn Eerste Echte Eigen Notitieboek, dat Poessie Album. En dat begreep mijn vader helemaal.

Hij was namelijk zelf ook dol op notitieboeken, notitieboekjes en schrijfblokjes. In alle soorten en maten. Dus hij begreep uitstekend dat ik dat hartvormige boekje liever voor mijn eigen schrijfsels wilde gebruiken.

Om toch nog enigszins recht te doen aan het oorspronkelijke poezenidee, kreeg ik er een cellofaan zakje met plaatjes van poesjes bij. Die kon ik dan in mijn boekje plakken.

En op een van de eerste bladzijden schreef mijn vader iets voor me.

Niet op de allereerste bladzijde. Dat wilde hij niet. Die was voor mij, om zelf op te schrijven wat ik met dat boekje van plan was.

Maar een stukje verderop schreef hij een soort voorwoord. Een wens voor mij en mijn leven.

Ik zie de hoge bergen aan, waar komt mijn hulp vandaan? Mijn hulp komt van mijn Here, die ook wel weet waar ik mijn voeten kan laten gaan.

Zo parafraseerde hij een psalm voor een klein meisje dat nog maar net bezig was met leren lezen en schrijven.

En een paar bladzijden verder schreef ik zelf een versje over katten die op reis gaan. 

Van Annie M.G. Schmidt. Ik kende het perfect uit mijn hoofd, doordat het me zo vaak was voorgelezen.

Of ik dat versje nu juist daar opschreef als een soort reactie op de woorden van mijn vader? Dat zou best kunnen.

In ieder geval had ik zo mijn eigen ideeën over wat er in mijn boekje hoorde.

Een boekje hoefde kennelijk niet te wachten tot ik behoorlijk kon schrijven.

En zo is het eigenlijk mijn hele leven gebleven.

Ik ben dol op notitieboeken. 

Op mooie, op vreemde, op kleine, op grote. Op boeken met een omslag waar je met je vingers overheen wilt strijken. Op boeken met papier dat prettig aanvoelt. Op boeken waarin al van alles staat en op boeken die nog helemaal leeg zijn.

Vooral die laatste hebben iets bijzonders.

Een leeg notitieboek is namelijk helemaal niet zo leeg als het eruitziet.

Er kan van alles in terechtkomen.

Een recept voor de taart die je grootmoeder altijd bakte. Een tekening van iets wat je onderweg zag. Een zin uit een boek die je niet wilt vergeten. Een gedachte die ineens opkomt terwijl je met iets heel anders bezig bent.

Of een droom.

En dromen, daar wil ik het ook even over hebben.

Want we leven in een wereld waarin dromen het niet altijd gemakkelijk hebben. 

Er moet zoveel. 

Er gebeurt zoveel. 

Er wordt zoveel van ons verwacht. 

Alles moet liefst nuttig zijn, meetbaar, haalbaar en verantwoord. En uiteraard: SMART.

Heb je een idee? 

Dan komt al gauw de vraag wat je ermee gaat doen.

Heb je een droom? Dan wil iemand weten of die wel realistisch is.

En als je nog helemaal niet weet wat je ermee wilt?

Dan mag die droom er wat mij betreft toch gewoon zijn.

Je hoeft niet iedere gedachte meteen tot een plan om te smeden. 

Niet ieder verlangen hoeft een doel te worden. 

En niet ieder idee hoeft morgen al uitgevoerd te zijn.

Sommige dingen hebben tijd nodig.

Soms schrijf je iets op en begrijp je pas jaren later waarom het zo belangrijk voor je was. 

Soms blader je terug en ontdek je dat iets wat je allang vergeten was, nog steeds bij je hoort. 

En soms kom je een oude gedachte tegen waarvan je denkt: hé, daar was ik toen dus al mee bezig!

Dat vind ik een van de heerlijke dingen van notitieboeken.

Ze bewaren niet alleen wat je erin schrijft. 

Ze bewaren ook iets van degene die je was toen je het schreef.

En intussen gaat het leven verder.

Er komen andere gedachten, andere bezigheden, andere dromen. 

Sommige verdwijnen. Andere blijven hardnekkig terugkomen. 

En af en toe blijkt iets wat ooit niet meer dan een krabbeltje in een boekje was, ineens een heel eigen leven te zijn gaan leiden.

Ik heb in de loop van mijn leven heel wat notitieboeken verzameld en gebruikt. 

En ik ben nog altijd blij wanneer ik een bijzonder exemplaar tegenkom.

Zo blij zelfs, dat ik tegenwoordig ook een collectie bijzondere notitieboeken voor anderen op voorraad heb.

Met omslagen van fluweel, katoen of leer. Met borduursels, kralen, versieringen en afbeeldingen die in het leer zijn gedrukt. 

Boeken die je graag gebruikt, maar die je ook met plezier ergens neerlegt waar je ze kunt zien.

Van iedere uitvoering zijn er maar een paar. En omdat ik steeds weer andere exemplaren tegenkom, verandert de collectie voortdurend.

Ik vind het leuk om voor iemand een boek uit te zoeken dat bij diens voorkeur past.

Maar wat er daarna in dat boek terechtkomt?

Daar heb ik gelukkig helemaal niets over te zeggen.

Dat mag een boodschappenlijstje zijn. Een verzameling tekeningen. Een verslag van een reis. Een dagboek. Een receptenboek. Een plek voor gedachten die nog niet helemaal af zijn.

Of gewoon een boek waarin voorlopig niets staat.

Want ook dat mag.

Als ik naar mijn oude hartvormige poesiealbum kijk, moet ik glimlachen. 

Dat kleine meisje wist nog niet hoeveel woorden ze later zou schrijven. Hoeveel verhalen, gedachten, plannen en dromen er in haar leven voorbij zouden komen.

Ze wist alleen dat ze graag een boekje had om iets in te bewaren.

En haar vader begreep dat.

Eigenlijk vind ik dat nog steeds een uitstekend idee.

Juist nu. In deze wereld.

Een eigen plekje voor alles wat je niet kwijt wilt raken.

En voor alles wat nog komen gaat.