Soms zoek je het een en vind je het ander. Iets wat je jaren geleden hebt gemaakt, blijkt ineens een schat te zijn. Zoals een volgeschreven notitieboekje. Of een eindscriptie.

Waarom ik het hier niet ga hebben over de eindscriptie van mijn studie Nederlands Recht (aan de RUU, scriptie onderwerp: hoe volkenrechtelijke consequenties uitpakten voor de bevolking van hoe het verder ging met het land fka Belgisch Congo), maar over de eindscriptie van een heel andere opleiding die ik heel wat jaren later deed.

De opleiding tot Tarot Mediator, zeg maar: levenswegcoach die mensen helpt om zelf hun weg te vinden door het leven, door hen ‘even een helpend handje te geven’ bij het ontdekken ‘wat ze best al wel wisten, maar wat nèt achter de rand van hun bewustzijn onbereikbaar lag te zijn. Zoals een woord waarvan je wéét dat je het kent, of een naam van iemand die je goed kent, maar waarvan het woord niet van je tong wil rollen.

De vraag ‘waarom is het zo pijnlijk om niet bij je eigen eigenheid, je eigen verleden, je eigen weg naar je eigen toekomst te kunnen? Daar zelf en zelfstandig bij te kunnen? Zonder dat allerlei helpende handen en instanties met eigen regels en belangen om je heen je zó hard helpen dat er niets van jezelf, van je eigen waardigheid als mens overblijft? Kan dat niet anders?’ Dat was een vraag waar ik mee bleef zitten na de eindscriptie voor mijn rechtenstudie.

(Die trouwens afgekeurd was omdat ik te veel het menselijke aspect en te weinig het juridische benadrukte, zodat ik hem moest bijstellen en ‘zakelijker, juridischer’ moest herschrijven. Wat ik weigerde: het ging toch zeker om mènsen? Die het recht als klimnet, als vangnet nodig hadden, niet als klapnet-dat-gevangenneemt, toch?! Daar konden de docenten van de RUU zich niet mee verenigen: als ik dat had gewild, zo’n scriptie schrijven, dan had ik geen rechten maar psychologie of sociale wetenschappen of zo moeten gaanstuderen. Dus ik trok de deur heeeeeeel zachtjes achter me dicht. En vertrok. De wereld in via mijn eigen koers over mijn eigen weg.)

Goed mogelijk dat ik mede door heel die voorgeschiedenis de opleiding Tarot Mediator ben gaan doen. En dat ik de opdracht voor het eigen onderzoekswerk en de eindscriptie een ietsepietseltje lastig voor de opleiding en wat ruimer dan de bedoeling was oppakte. (Dit keer liep het wel goed af: ik werd kritisch gevolgd en begeleid, totdat men er vertrouwen in kreeg. Uiteindelijk leverde ik ‘een boekwerk zowat zo dik als de bijbel’ (citaat van een van de docenten) nog net op het nippertje in. Ik kreeg voor de scriptie, het onderzoek, de examenconsults met proefcliënten en de lezing/workshop over het onderwerp van mijn scriptie prima cijfers.)

En omdat ik na het doen van alles wat ik gedaan had voor die scriptie gewoon doorging op het ingeslagen pad, met mijn leven en met mijn bedrijf, vind ik het wel aardig om een – zwaar ingekort – verhaal over die scriptie in dit blog-gebeuren van de website te zetten.